جای جوش

جای جوش زمانی شکل می‌گیرد که التهاب کلاژن را از میان می‌برد و فرورفتگی یا بافت ناهموار بر جای می‌گذارد. انواع آن شامل جای زخم‌های باریک سوزنی، جای زخم‌های پهن و موج‌دار که با نوارهای فیبری کشیده شده‌اند، و فرورفتگی‌های جعبه‌ای است.

درمان نخستِ آکنهٔ التهابی فعال، خطر ایجاد جای زخم تازه را کاهش می‌دهد.

آکنهٔ ندولوکیستیک شدید، دستکاری ضایعات، تأخیر در درمان و الگوهای ژنتیکی ترمیم زخم، همگی بر ایجاد اسکار اثر می‌گذارند.

میکرونیدلینگ رادیوفرکانسی کلاژن را بازسازی می‌کند؛ ساب‌سیژن نوارهای کشندهٔ زیر اسکار را آزاد می‌کند؛ لایه‌برداری شیمیایی به بافت سطحی کمک می‌کند؛ و PRP می‌تواند مکمل روند ترمیم باشد. جای زخم‌های عمیق سوزنی گاهی نیازمند تکنیک‌های پانچ توسط فوق‌تخصص پوست است.

پوست‌های تیره نیازمند تنظیمات محتاطانه‌اند تا خطر تیرگی پس از التهاب کاهش یابد — اغلب با آماده‌سازی پیش از درمان با ترکیبات روشن‌کننده.

انتظار بهبود تدریجی در طول یک دوره درمان را داشته باشید، نه محو کامل. محافظت از آفتاب و مصرف رتینوئید در خانه از نتایج پشتیبانی می‌کند.